Angst in je lijf

Een recent voorval deed me beseffen hoe erg voorvallen uit het verleden opgeslagen zitten in je lijf. Ik neem deel aan een training Geweldloze Communicatie op Blauwrijk, een prachtig landgoed gelegen in de bossen bij Uden. De training begon in maart en de eerste weken was het nog donker als ik met de auto naar Blauwrijk reed. Het laatste stukje van de weg gaat door het bos en het is daar aardedonker. De eerste keer dat ik daar reed bemerkte ik angst in mijn lijf, aangewakkerd door de gedachte dat er zomaar iemand voor mijn auto zou kunnen springen en dat ik dan moest stoppen.

Het gevoel van angst bracht me terug naar mijn grote angst voor situaties waar ik geen controle over denk te hebben. Deze angst ken ik eigenlijk al heel lang, toen ik afgestudeerd was aan de Pedagogisch Academie was ik bang dat ik in een klas situaties met kinderen en/of ouders tegen zou komen waar ik geen antwoord op had of niet wist hoe te handelen. Dit heeft mij er toen van weerhouden om voor de klas te gaan staan.

De angst is in meer of mindere mate altijd op de achtergrond aanwezig geweest. Ik werd in volle omvang met deze angst geconfronteerd door een ongeval een jaar of 10 geleden tijdens het rijden op ons paard Waikiki. Door een op zich onnozel voorval schrok Waikiki, rende er vandoor en stijgerde. Mijn hoofd kwam daarbij in botsing met haar nek, waardoor ik mijn bewustzijn verloor en ernaast kwam te liggen. Ik werd met de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis en na enig onderzoek mocht ik naar huis als ik het rustig aan zou doen. Het duurde dus enige tijd voor ik weer paard mocht rijden en toen ik dat weer voor de eerste keer deed, bemerkte ik dat ik bang was geworden. Heel bijzonder om dat te voelen, aangezien ik al vanaf mijn negende jaar met heel veel plezier paardrijdt en paarden mijn grote liefde en passie zijn.

Mijn verlangen om weer paard te rijden was gelukkig groter dan de angst. Toegeven aan de angst betekende dat ik nooit meer op een paard zou gaan. Ondanks de angst die ik voelde in mijn lijf, ben ik keer op keer weer op Waikiki gestapt en heb ik uitgebreid onderzocht wat werkte om te ontspannen. In die tijd was ik me niet zo bewust van het effect van je mindset en de kracht van je gedachten. Ik heb mezelf de vraag gesteld of er wel eens gebeurde waar ik zo bang voor was: dat het paard dingen zou doen als rennen, bokken, steigeren en dat ik daar geen invloed op zou hebben. Het eerlijke antwoord was dat het met uitzondering van die ene keer nooit gebeurd was. Ook heb ik onderzocht wat ik kon doen om meer invloed te hebben op het paard en de situatie. Ik merkte dat spanning in mijn lijf effect had op het paard. Als ik ontspande en diep uitademde, vertraagde het paard. Juist door de teugels strak te houden en heel streng “te doen” ontstond spanning. Ik leerde loslaten en werken vanuit een innerlijke overtuiging dat het paard doet wat ik het vraag te doen.

Tot op de dag van vandaag maak ik gebruik van wat ik geleerd heb van Waikiki:

  • Angst is een voornamelijk een verhaal dat in je hoofd zit. De realiteit is vaak minder erg dan de angst je probeert aan te praten.
  • Kijk de angst in liefde aan, luister naar het verhaal dat het je vertelt en bedank het. Daarna heb je de keus wat je ermee gaat doen.
  • Maak juist de tegengestelde beweging als wat je primaire reactie is; ontspan als je voelt dat er spanning komt, laat los als je voelt dat je vast wilt houden.
  • Angst houdt je weg bij groei en verdwijnt als het er mag zijn.

Er gebeurde natuurlijk niets op mijn tocht door het donker, niet de eerste week en geen van de volgende weken. Rationeel weet ik het wel, maar mijn lijf reageert direct op dit soort situaties.