Het paard heeft altijd gelijk

In de coachsessie staat het onderzoek centraal wat er nog te nemen is, los te laten of te eren om innerlijk vrij op weg te gaan naar de toekomst.

Zowel Maggie als Aranco zijn in de bak en doen mee vandaag. De eerste beweging die de paarden maken is dat ze elkaar uitgebreid gaan groomen, iets wat ik ze nog niet eerder samen heb zien doen. Dit is een voorbode voor waar het vandaag steeds weer over blijkt te gaan: de balans tussen het mannelijke en vrouwelijke.

Steeds weer zijn de paarden er, soms één, vaak allebei. Als de een wat dichterbij komt, gaat de ander wat naar achteren. Op zeker moment staan ze elk aan een kant van de coachee de bewustwording te “processen” dat ze het in het hier en nu te doen heeft op dit moment, letterlijk en figuurlijk door het voor haar met een kauwende beweging en een gaap te vermalen.

Vanuit het heden kijkt de coachee naar de met thema’s beschreven A4-tjes die ik heb neergelegd tussen het heden en de toekomst. Ze voelt wat er nog te doen is op elk van de thema’s. Wat mag er nog losgelaten worden, is er iets dat geëerd mag worden? Bij het derde A4-tje blijk ik 2019 in plaats van 2021 te hebben opgeschreven. Dat sluit naadloos aan bij het besluit van de coachee om in het heden te blijven in plaats te doen wat ze gewoon is te doen; verder hollen.

Op dat moment loopt Maggie tussen het eerste en het tweede A4-tje door en gaat voor de coachee staan, waardoor zij uit beeld verdwijnt. Voor de coachee nog een teken dat ze het te doen heeft met wat er nu is en met het vrouwelijke dat meer gezien en geleefd wil worden.

En dan gebeurt het …. Aranco komt aanlopen en neemt het eerste blaadje in zijn mond en verscheurt het. Alsof hij wil laten zien dat het thema dat op het eerste blaadje staat klaar is. En dat is nog niet genoeg voor Aranco: ook het tweede blaadje wordt verscheurd. Een stukje eruit neemt hij tussen zijn lippen mee naar de toekomst en legt het daar neer. Daarna loopt Aranco op zijn gemak naar het hek, zijn blik gericht op de wei. Zijn taak zit erop.

De vraag dient zich bij mij aan of ik de coachee naar de toekomst zal laten gaan. Ik deel wat er in mij opkomt en laat het aan haar of ze de toekomst wil bezoeken. Ze besluit om dat te doen en tot haar verbazing heeft Aranco daar het woord ervaring neergelegd.

Met haar woorden “het enige dat ik nodig heb om op weg te gaan naar mijn toekomst, is te vertrouwen op mijn ervaring” sluiten we de sessie af en met een zelfverzekerd gevoel gaat ze naar huis.

Dat paarden bijzondere dieren zijn is mij allang duidelijk, maar dat ik door zulke andere ogen naar ze zou gaan kijken, had ik niet voorzien. Het maakt me nederig en ik maak een diepe buiging naar mijn fantastische kudde. Wat kunnen ze ons thuis laten komen, als we bereid zijn door hun ogen naar onszelf en ons leven te kijken.