Misschien ben ik er al …..

Op een prachtige zaterdagmiddag komt Anne samen met haar man Hans, ze willen eens kennis maken met het fenomeen paardencoaching. Voor kennismakingsessies werk ik graag met coachkaarten. De kaart die de deelnemer kiest, sluit altijd naadloos aan bij het thema dat actueel is voor de deelnemer.

We gaan met z’n drieën de bak in waar Maggie ons al opwacht, vriendelijk begroet en bij ons komt staan. Ik neem Anne en Hans mee in de wereld van de paarden en vertel hoe het werkt in de kudde, wat daaruit maakt dat paarden zo mooi zijn als coach en vraag Anne om een kaart te kiezen. Na alle kaarten uitvoerig bestudeerd te hebben, kiest ze voor de kaart met het woord Kracht erop.

De vragen die op de kaart staan geven veel stof tot overdenking en Anne begint te vertellen hoe ze uit balans kan raken door dingen die er gebeuren op het werk. Terwijl zij vertelt begint Maggie te rennen door de bak en geeft een paar bokken, wat behoorlijke impact heeft op Anne. De kracht en het oncontroleerbare roept angst op vertelt ze. “Wat kun je doen om weer in je kracht te komen als een situatie oncontroleerbaar lijkt”, vraag ik haar in antwoord daarop. Inmiddels is Maggie aan de andere kant van de bak bij Hans tot rust gekomen en staat gemoedelijk zij aan zij met hem te wachten op wat nu komen gaat. Een mooi gebaar van Maggie om zijn rol als rustpunt voor Anne zichtbaar te maken. We pakken het oncontroleerbare figuurlijk bij de kop, in de vorm van een halster om het hoofd van Maggie. “Loop maar eens een rondje met haar”, stel ik Anne voor. Daar gaat ze, wat angstig opzij kijkend, het touw kort vast. Maggie loopt mee, al is het wat onwillig. Het voelde nog niet echt of ze de controle had, het voelde meer of dat zij mee liep met Maggie, vertelt Anne als ik naar haar bevindingen vraag. “Wat zou je kunnen doen om meer controle te hebben” is mijn volgende vraag en na overleg met Hans en wat support van zijn kant, zegt Anne heel gedecideerd “hup, kom mee” en Maggie loopt gedwee met haar mee en samen lopen ze nog een rondje.

Met een mooi verworven inzicht hoe ze meer in haar kracht kan staan in situaties die in eerste instantie oncontroleerbaar lijken, sluiten we af.

Dan is de keuze aan Hans om een kaart te kiezen waar me mee gaan werken. Hij kiest voor de kaart met het woord zegewagen.

Wat drijft jou, is de eerste vraag die op de kaart staat. Daar hoeft Hans niet lang over na te denken, dat is de liefde voor zijn vrouw, kinderen en de beesten. Ook nu weer komt Maggie er gezellig bij staan, volkomen ontspannen, open voor de liefde die hij te geven heeft. Hans vertelt over de periode die achter hem ligt, die niet altijd even makkelijk is geweest en waar hij door een behoorlijk dal is gegaan. Ondertussen gaat Maggie uitgebreid liggen rollen en schudt als ze weer opgestaan is, het zand van haar af. “Ja, alles van je afschudden”, dat is wat ik ook gedaan hebt zegt Hans. Ik vraag hem met het materiaal dat in de hoek van de bak ligt het pad naar zijn doel in de bak uit te leggen. Zijn doel is volledig zichzelf zijn en dat stelt hij in het midden van de bak op in de vorm van een pion. De weg die hij neerlegt gaat langs een behoorlijk gat in de weg in de vorm van een hoepel. Daarna maakt de weg een bocht richting het doel, voorgesteld door 2 balkjes en nog een hoepel. Terwijl hij zijn weg uitlegt, kijkt Maggie met interesse wat hij aan het doen is en loopt naar het laatste balkje en snuffelt daar geïnteresseerd aan. “Dat is waar ik nu sta” zegt Hans. Op mijn vraag om Maggie mee te nemen langs zijn weg gaat hij op pad en laat Maggie zijn weg zien. De sprong die hij neemt in de hoepel zorgt voor behoorlijk wat beweging bij Maggie, ze stuift er vandoor. “Dat klopt, het was een roerige periode” zegt Hans. Op mijn vraag of hij zich zou willen laten vergezellen op zijn weg, nodigt hij Anne uit om met hem mee te lopen, richting het doel.

Daar aangekomen deelt hij zijn overpeinzing: Misschien is het wel niet zo moeilijk als ik denk om het laatste stuk te gaan, inclusief het gat. Misschien ben ik er al …….