De paarden laten het zien | bijdrage van Paul

Voor het eerst in mijn leven heb ik een coachsessie meegemaakt met paarden. Vooraf was ik behoorlijk gespannen. Wat moet ik met de paarden gaan doen, hoe gaan zij daarop reageren? Hoe reageren de paarden überhaupt op mij en mijn aanwezigheid, voelen ze mijn onzekerheid, mijn angst?

Nadat we rustig de wei in lopen komt Maggie, een grote witte pony ons al tegemoet, snuffelt kalm en nieuwsgierig aan me, laat zich even aanhalen, legt haar hoofd dicht tegen mij aan, en gaat daarna dicht in onze buurt rustig verder grazen. Ik voel verbinding met deze pony. Het voelt als dat ze na het onderzoeken van ons contact zij weer haar eigen gang gaat.

Daarna staan we dicht bij de Otje, de bonte shetlander. Hij komt direct naar me toe, snuffelt er op los en likt m’n handen. Hij duwt zijn hoofd helemaal tegen mij aan en blijft zo even staan. We genieten beiden van het contact. Daarna blijft ook hij dicht bij ons in de buurt grazen.

Ik wandel verder naar Sterre, de zwarte pony. Zij staat op een afstand van ons te grazen en naar ons te kijken. Zodra ik te dicht nader doet zij een aantal stappen opzij. Idem als ik weer wat dichter nader. Zij schrikt niet, loopt niet weg, maar ik voel dat zijn hier even geen oren naar heeft, en liever doorgaat met grazen zonder verder veel aandacht aan mij te besteden.

Tenslotte loop ik naar Denise, de kleine shetlander toe. Stapje voor stapje want wat wil zij? Ik hurk vlakbij haar neer, zo kan ik beter face-to-face-contact maken. Ze snuffelt aan mij, trekt haar hoofd terug als ik wil aanraken, snuffelt nog wat, en gaat weer verder met grazen. Deze pony geeft even kort aandacht aan mij, besnuffelt ‘de situatie’ en gaat daarna weer rustig verder.

Op een gegeven moment kijk ik rond en zie dat we midden tussen de pony’s staan. Waauw, dat raakt me. Ik voel me geheel geaccepteerd en opgenomen in deze kudde. Kennelijk ben ik veilig en is er rust en vertrouwen en mag ik onderdeel zijn van hun kudde. Later blijkt dat nog meer als alle vier de paarden in de vier windrichtingen om mij heen staan, allemaal met de rug naar mij toe. Zij hebben nagenoeg geen goed zicht op mij en mijn doen en laten. Er is zoveel rust en vertrouwen dat geen der dieren zich druk maakt om mij als nieuwkomer in deze kudde. Ja ik voel me volledig opgenomen tussen deze dieren.

Het voelt voor mij heel bijzonder. Ik stem me af op de behoefte van deze dieren, en telkens per pony is dat anders: veel of weinig of bijna geen aandacht. Ik leer ervan dat ik mijn behoefte kan voelen maar dat ik deze niet met kracht, en zonder afstemming, naar buiten hoef te brengen. In dat geval voelen paarden (en dit werkt ook zo bij mensen) een sterkte dwingende energie en zullen vrijwel direct weggaan. Dat laatste gebeurde ook toen ik een van de pony’s op een meer dwingend resolute manier benaderde; zij nam meteen de benen.

In het dagelijks leven herken ik bovengenoemde patronen, de rollen in mijzelf. Het patroon van volledig-gaan, opgaan in contacten, met afstemming én het patroon van onderzoeken, even aftasten en dan weer de eigen weg gaan.

Het wakkert mijn verlangen aan om terwijl ik in verbinding ben met een ander ook dicht bij mijzelf en mijn behoeften te blijven. Niet weggaan van wat ik eigenlijk zou willen. Ik hoef mij niet altijd geheel en al te focussen op ander. Ik kan verbinding blijven voelen en toch m’n eigen gang gaan.

Heel mooi hoe in een betrekkelijk korte tijd het glashelder wordt hoe écht contact en verbinding werken, hoe verbinding wordt gemaakt en ervaren, en wat mijn eigen aandeel is. Nu en in de toekomst, wanneer ik leer van de spiegels die de paarden mij hebben voorhouden.

Wilma, heel hartelijk bedankt voor de gelegenheid die je me hebt geboden.

Paul – 16.3.17